نظریه تغییر مکان قاره ها

علت پیدایش این نظریه که در 1929 توسط واگنر بیان شد تشابه فوق العاده سواحل غربی آفریقا و سواحل آمریکای جنوبی است
به طوری که در شکل دیده می شود تشابه جغرافیایی این دو ساحل زیاد است و علاوه بر آنها می توان بقیه خشکی های زمین را نیز به نحو جالبی کنار هم قرار داد . تشابه بین قاره ها نه تنها از نظر جغرافیایی بلکه از نظر مشخصات سنگ شناسی تکتونیکی و دیرینه شناسی نیز قابل توجه است. به همین علت این نظریه بر این اساس گذاشته شده که در اوائل دوران مزوزوئیک تمام خشکی های زمین به هم متصل بوده و خشکی واحدی را تشکیل می داده اند که در اطراف آن دریای بزرگ و واحدی بنام تتیس وجود داشته است .
مطابق این نظریه نیروهای جاذبه ماه و خورشید باعث جدا شدن قاره ها شده و پستی و بلندی ها و چین خوردگی های آن را تولید کزده است.
هرچند این نظریه ، بعضی از مسائل موجود را توضیح می دهد ولی اولا به وسیله آن فقط می توان تحولاتی را که پس از دوران مزوزوئیک اتفاق افتاده است توجیه کرد و پدیده های مربوط به دوران های پالئوروئیک و پریکابرین بدون توضیح می ماند و ثانیا نیروهای جدا کننده قاره ها نیز مبهم است و بعدها محاسباتی که در این زمینه انجام گرفت نشان داد که نیروهای جاذبه ماه و خورشید برای این منظور کافی نیست .